forum sens życia

Czasy, gdy to rodzice wybierali swym dzieciom partnerów życiowych, dawno minęły. I dobrze. To przecież młodzi mają się kochać i sobie podobać. Co jednak robić, gdy te miłosne wybory naszych dzieci wcale nie są trafne? Z racji wieku i doświadczenia rodzice często widzą to, czego zaślepione miłością dziecko nie dostrzega. Dlatego warto z dziećmi rozmawiać ale umiejętnie, tak by chciały nas słuchać. Przede wszystkim musimy się zastanowić, czy nasze zastrzeżenia są uzasadnione. Musimy postarać się kandydata czy kandydatkę naprawdę poznać, a nie opierać swej opiniii tylko na pobieżnych obserwacjach. Gdy wnioski nie są zbyt optymistyczne, przedstawmy je dziecku. Niech to zatem nie będzie wykład z pozycji "ja wiem lepiej". Podkreślmy, że szanujemy i rozumiemy targające dzieckiem uczucia. Przyznajmy, że przyszłości nie da się przewidzieć i nigdy nie przejrzymy drugiego człowieka na wskroś. Jednak nasze obawy są uzasadnione większym życiowym doświadczeniem. Znamy więcej par, tych udanych i tych nie, i łatwiej nam ocenić, na jakie cechy naprawdę warto zwrócić uwagę przy wyborze partnera. Nie nalegajmy na rozstanie, ale sugerujmy, by dziecko raz jeszcze przemyślało swój wybór.

Myślę ,że warto rozmawiać ale nie nakazywać i zbytnio ingerować.To przynosi odwrotny skutek.Czasem nawet trzeba pozwolić się sparzyć bo tylko na własnych błędach można się czegoś nauczyć.Natomiast kiedy dziecko przychodzi do nas z prośbą o pomoc trzeba być przy nim i zrobić wszystko by ugasić jego żal i ból.I przede wszystkim nie mówić-A nie mówiłam!