forum sens życia

No właśnie jak w temacie. Przyzwyczajamy się do rzeczy, ludzi, sytuacji. Kiedy w jakimś momencie coś tracimy czujemy żal, ból i rozgoryczenie a nawet pustkę. Czy nie jest to w pewnym sensie uzależnienie się od tego wszystkiego? Weźmy na przykład poranną kawę. Niektórzy nie wyobrażają sobie funkcjonowania bez kofeiny, albo przyzwyczailiśmy się do cotygodniowego wypadu w góry i co jeśli nam tego zabraknie? Jakie mamy uczucia? I jeszcze jeden przykład - miłość do drugiego człowieka. Czy to że kogoś kochamy i poświęcamy się dla niego nie uzależniamy się czasem od niego albo nie uzależniamy go od siebie? Ciekawa jestem waszych poglądów na ten temat. Zapraszam do dyskusji.

między przyzwyczajeniem a uzależnieniem jest co prawda cieńka granica ale jednak jest kiedyś moja przyjaciółka uzależniła się od faceta z neta od rozmów i smsów kiedy ten już miał jej dość nie potrafiła pogodzić się z porażką i zaczęła się zachowywać jak osoba uzależniona conajmniej od narkotyków, nie jadła, nie spała, czekała..... a on unikał jej jak ognia, nie odpisywał na smsy, wyłączał telefon w końcu zaczęła mu prawie że grozić, szantażować itd. przegadałyśmy kupę godzin i widziałam jak się męczy, w końcu udało jej się pogodzić z losem ale co przeszła to tylko jej i myślę że to było jak głód nikotynowy, narkotykowy czy alkoholowy......

Przyzwyczajenia łatwiej zmienić. Czuje sie dyskomfort przy zmainie, niechęć do zmian, ale jest się bardziej elastycznym i można się nagjąć do zmian, bez objawów "głodu".

Szok z Twoją przyjaciółką. Jak trudna sytuacja. Dobrze, ze przebrnęła i wygrała z uzależnieniem.

Czasami coś wydaje się tylko niegroźnym zwyczajem jednak okazuje się poważnym uzależnieniem. Mój przyjaciel pił tylko w weekendy niby wszystko było ok ale w końcu nie potrafił po prostu przestać. Teraz się leczy, ma już

TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ LINKI. DARMOWA REJESTRACJA

i mam nadzieję, że już wyjdzie na prostą.